Nepal, één van de armste landen in de wereld ligt ingesloten tussen Tibet en India met amper een smalle platte strook in het zuiden, snel stijgend naar het noorden tot de hoogste toppen ter wereld. Het is er moeilijk overleven:

weinig industrie, enkel overheidsjobs voor de hoogste kastes (98%), dus vooral overlevingslandbouw, dagloners, ‘cheap labor’ in het buitenland of in de toeristische sector. Amper sociale en medische hulp, geen pensioenen voor de doorsnee Nepalees, geen werkloosheidshulp, woekerleningen enz…Het openbaar onderwijs is onderbemand en ondermaats met uitzondering van enkele private scholen voor de rijken in de hoofdstad. De diverse subculturen van de oorspronkelijke bergvolkeren worden bedreigd.
Nochtans mag Nepal terecht één van ’s werelds mooiste landen genoemd worden en het toppunt van de wereld! Maar helaas ook één van ‘s werelds armste landen waar doorgaans in de media moeiteloos aan voorbijgegaan wordt. Akkoord weinig of geen hongersnood, maar wel chronische ondervoeding door te weinig, éénzijdig eten met gebrek aan cruciale vitamines en mineralen die vooral bij kinderen levensbepalende gebreken zoals leerstoornissen, concentratieproblemen, intellectuele achterstand, diverse gehandicapten enz… veroorzaken. Daarom werd deze vzw Himalayan Projects opgericht, die lokaal op kleine schaal iets probeert te veranderen en stimuleren. Een heuvelrug in een oceaan van bergen.

Uit deze kiem ontplooide zich Himalayan Projects vzw die de volgende doelen poogt te verwezenlijken:

• Deze vzw streeft ernaar projecten te verwezenlijken binnen de ontwikkelingslanden in de regio van de Himalaya bergketen, Azië.

• Met deze projecten hopen we aldaar een bijdrage in de algemene welstand van de bevolking te bereiken.

• Eveneens hopen wij contacten en vriendschapsverbanden te sluiten die een eerlijke relatie tussen de landen van de Himalaya’s en de rest van wereld mogelijk maakt.

• Binnen de werking van de vzw hopen we mensen te kunnen motiveren -‘in een enigszins professioneel kader’- zich tijdelijk in te zetten als vrijwilliger binnen de werkzaamheden van de vzw. Dit is te zeggen in het partnerland alsook in ons eigen thuisland.

• Naast deze projecten in het partnerland, worden wij genoodzaakt in België of elders activiteiten te organiseren om het partnerland en aldaar onze projecten financieel en/of materieel te steunen.

• Aan de hand van bovenvermelde activiteiten hopen we alsnog de problematiek in onze partnerlanden aan te kaarten, dit zonder politiek of religieuze inslag.

• Betreffende de partners, uit de regio van de Himalaya’s, die in onze projecten professioneel werkzaam zijn, hopen wij hen een vervolmakende studie/stage te kunnen aanbieden.

Wie zijn wij? Paul Vande Moortel (voorzitter), Nita Buduja Pun (secretaris), Bart Groenvynck,Bert Demarest (medisch verantwoordelijke), Gino Versnich(bestuurslid), Marieke Lantsoght(bestuurslid) en Odette Hubrecht (meter) en een groeiend aantal losse medewerkers. Een kleine groep dus die aan ‘Nepalitis’ lijden: Want vraag het aan velen, éénmaal Nepal gezien en het laat je niet meer los. Daartegenover kunnen wij moeilijk jaar na jaar Nepal als toerist bezoeken, als eregast ontvangen worden zonder ooit maar iets terug te doen. NEE hoor!
Of laten wij het zo uitleggen: het Annapurnagebied, waar wij thans actief zijn wordt in alle reisgidsen omschreven als één van de tien mooiste wandelingen ter wereld. Toch vind je er dorpen waar gezinnen leven zonder school, zonder toegang tot medische zorgen. Kunnen wij dat nu echt zomaar voorbij wandelen?

Hoe begon het nu allemaal? Gewoon met een simpele vraag aan dat onooglijk klein dorpje met zicht op twee achtduizenders: wat hebben jullie dringend nodig? Antwoord: een school voor onze allerkleinsten. De oudere kinderen kunnen immers reeds zelfstandig te voet naar een school enkele uren verderop. De allerkleinsten en vooral meisjes kunnen niet zolang van huis gemist worden. Of er is niemand om hen te begeleiden. Soms in de winter of in de moesson is het heel moeilijk om buiten het dorp te reizen. Door de betere voorzieningen in de grote steden op lagere hoogte migreren velen zodat de steden steeds maar groeien, sloppenwijken ontstaan en volkeren langzaam maar zeker hun eigen taal en cultuur verliezen.
Meer overtuiging hadden we niet nodig.